In memoriam Jan Veenhuysen (1931 – 2025)

Op de dag dat Jan afscheid nam als hoofdredacteur maakte ik mijn entree binnen de redactie van De Nederlandse Vliegvisser. Een beetje schuchter want Jan was indertijd een heel Grote Vliegvis Meneer. In zijn boeken had hij al duizenden lezers meegenomen naar zijn geliefde Kyll, waar hij ons leerde dat stromend water de basis én de kern én het summum van vliegvissen is. Met als restrictie dat dit alles moest gebeuren met de droge vlieg en de onverzwaarde nimf. Want ‘als het plop doet is het geen vliegvissen meer!’

Fotografie was zijn ‘main job’ zoals dat tegenwoordig heet. Zo werkte Jan onder meer als stadsfotograaf van de gemeente Amsterdam. Niet alleen fotograferen ging hem makkelijk af, hij had ook het uitzonderlijke talent om met weinig woorden beelden te maken. Dat bracht hem tot hoofdredacteur van het Waddenbulletin en hij publiceerde meerdere boeken over fotografie. Wie als vliegvisser zijn twee boeken Waarom (en Daarom) Vliegvissen niet gelezen heeft, doet zichzelf ernstig te kort.

Jan was van de oude stempel, digitalisering was hem een gruwel. Computers, faxen en andere moderne technologieën waren hem vreemd. Maar hij had bewondering voor hen die wèl met al die moderne zaken iets moois wisten te maken. Na zijn hoofdredacteurschap leverde hij nog enige tijd artikelen voor De Nederlandse Vliegvisser, vanzelfsprekend alle met de hand geschreven. En omdat Jan als Amsterdammer een groot zwak had voor Utrecht, kwam hij de manuscripten persoonlijk bij ons in de studio langsbrengen, meestal vlak voor lunchtijd.

Zijn bijdragen voor ons blad werden in aantal minder. Hij hoefde niet zo nodig. Per slot van rekening had hij alles wat van belang was al eerder opgeschreven. Wel bleef hij geïnteresseerd in het reilen en zeilen van de vereniging en het blad. Toen het voor hem steeds lastiger werd de lange tocht door het Utrechtse centrum te voet af te leggen, gingen we elkaar steeds meer bellen. Uiteindelijk ontstond de afspraak elkaar in ieder geval te bellen bij het verschijnen van een nieuwe uitgave van ons clubblad.

Tijdens die gesprekken trakteerde hij mij op uiteenlopende zaken uit de vliegviswereld. Het lijf mocht hem dan wel een beetje in de steek laten, zijn geheugen werd er niet minder om. Met de nodige humor en zelfspot wist hij de religie die vliegvissen voor sommigen is zeer te relativeren.

Eind november, bij het verschijnen van het decembernummer, belde ik naar Maarn. De telefoon werd niet opgenomen.

We gaan hem missen. Heel veel sterkte voor zijn kinderen en allen die hem lief waren.

Hyppo Wanders